Eindelijk. De zon schijnt, de kinderen schreeuwen, en ik zit met mijn thee voor de buis. We Zijn Er Bijna is terug. En ja, ik weet het, ik had kunnen kiezen voor een wandeling. Maar nee. Ik koos voor de afstandsbediening. En voor Marlijn.
Zij is de nieuwe. De vrouw die Martine van Os verving. En ik moet zeggen: wat een overgang. Van Os deed alsof ze een boom was. Stil. Staand. Iets zeggen? Alleen als het moest. Marlijn? Die komt eraan als een fietser die te laat is voor een afspraak. Binnen drie seconden had ze al drie mensen aangesproken, een tent opgepakt en een kind gerustgesteld.
Ik vond Van Os niet slecht. Nee. Maar wel… slap. Alsof ze dacht: als ik niks zeg, gebeurt er ook niks. Marlijn denkt: als ik niks doe, gebeurt er niks. En dat is precies waarom ik haar nu al leuk vind. Ze pakt het leven bij de tentstokken.
De show zelf? Nog steeds hetzelfde. Kapsalonverhalen, natte tenten, en mensen die huilen om een verloren voetbal. Maar nu met meer energie. Alsof iemand de verwarming hoger heeft gezet. Of de koffie sterker heeft gemaakt.
Ik snap waarom Marlijn zei dat Van Os passief was. Niet als belediging. Maar als constatering. Zoals je zegt: “Die appel is rot.” Je bedoelt niet de boom. Je bedoelt de appel. En Marlijn wil geen rotte appels. Zij wil actie.
En eerlijk? Dat wil ik ook. Ik wil geen presentatrice die wacht tot het regent. Ik wil er een die de paraplu pakt en roept: “Kom op, we gaan ervoor!”
Dus goed gedaan, Marlijn. Je hoeft niet net zo te zijn als Martine. Je hoeft alleen maar jezelf te zijn. En jij bent blijkbaar iemand die meteen begint. Terwijl anderen nog aan het denken zijn.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘