Weet je wat ik altijd zeg? Als je een talkshow presenteert, moet je doen alsof je iedereen kent. Alsof je net samen koffie hebt gedronken. Niet alsof je iemand moet overtuigen dat je het verdient.
Nou, Marlijn Weerdenburg is dus de nieuwe hoofdrolspeler in *We Zijn Er Bijna*. En dat is leuk, hoor. Echt. Maar Mark Koster, die man met de pen in zijn borstzak, zegt dat ze ‘niet de juiste houding’ heeft. Alsof ze tijdens een auditie voor een bankbaan is gezakt.
Wat is nu eigenlijk de ‘juiste houding’? Moet je glimlachen alsof je net een mop hebt gehoord? Of serieus kijken, alsof je net een rekening hebt gekregen? Martine van Os deed het jarenlang. Met haar kalme stem, haar rustige blik. Alsof ze nooit haast had. Alsof de tijd stilstond. Totdat ze eruit vloog. Of nou ja, ‘eruit vliegen’ klinkt te dramatisch. Ze is gewoon gestopt. Na jaren klagen over lange dagen en veel stress. Wie had dat zien aankomen? Iedereen.
Maar goed, Marlijn is er nu. En volgens Mark doet ze het verkeerd. Wat moet ze dan wél? Moet ze soms huilen bij de openingscredits? Of een speech geven over verbinding en samenleving?
Ik zeg: laat haar. Het is maar een show. Niemand kijkt echt. En wie wel kijkt, wil gewoon een beetje geklets met een glimlach. Niet de perfecte presentator. Alleen iemand die niet doet alsof ze iets moet bewijzen.
Want weet je wat het probleem is? We maken er altijd zo veel van. Een vrouw presenteert een programma, en meteen moet ze ‘de juiste energie’ hebben, ‘de juiste vibe’, ‘de juiste houding’. Alsof het een sollicitatiegesprek is voor het Rijks.
Laat Marlijn gewoon zitten. Laat haar praten. Laat haar lachen. Of niet lachen. Laat haar zijn.
Want eerlijk? Niemand onthoudt hoe ze zat. Maar wel of ze aardig was. En of ze je deed glimlachen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘