Pinguïns drijven geen rendement

Kijkend naar de wandversiering van kantoortuin De Werkspoor — een abstract schilderij van een pinguïn met een laptop onder de arm — vroeg ik me af: wie betaalt dit? Want daar draait het om. Niet om ‘vibrant workspace culture’ of ‘creative energy’, maar om de vraag of een bedrijf met een naam als Everybody likes Penguins überhaupt serieus genomen mag worden in een tijd waarin elke euro media-uitgave moet werken.
Utrecht noemt zichzelf graag ‘de groene stad met pit’, maar het Werkspoorkwartier is allang een proefkonijn geworden voor een Nederlands mediaklimaat dat liever speelt met pinguïns dan dat het kijkt naar CPM’s. De oprichters, met hun linnen overhemden en hun verhaal over ‘storytelling met een knipoog’, denken dat ze innovatief zijn omdat ze geen meetings plannen in vergaderzalen, maar in een speelgoedkast. Maar waar is de output? Waar is de schaal? En, belangrijker: wie koopt dit product?
Het zijn niet de adverteerders. Die zijn allang vertrokken naar platforms met reach, naar Prime Video, naar RTL, naar Videoland — waar content wordt afgewogen tegen kijkcijfers, niet tegen ‘vibes’. Iedere euro die nu nog stroomt naar dergelijke creatieve co-consensuskamers zonder businesscase is een euro die verdwijnt in een economisch zwart gat.
Ik zag een whiteboard met daarop: ‘Wat als we alles gewoon doen zoals het niet moet?’ Dat is geen strategie. Dat is een roddelkrant in de vorm van een bedrijf. En roddel betaal je niet uit je eigen zak, tenzij je gesubsidieerd wordt. En daar, lieve Utrecht, ligt precies het probleem.
De Nederlandse creatieve sector lijdt aan een chronisch gebrek aan realiteitszin. Zolang we blijven investeren in ‘gekkigheid’ in plaats van groei, in plaats van schaal, in plaats van winst — dan mogen we niet schrikken als het buitenland ons niet serieus neemt. Een pinguïn mag dan schattig zijn, maar hij draait geen omzet. En wat niet draait, verdwijnt.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business