En dan denk je: weer zo’n nacht in Nederland.
Een rapper – jong, bekend, vol leven – rijdt door Rotterdam. Dan knalt er iets. Banden, schoten, paniek. En daarna: stilte. Maar hij leeft. Hij ontsnapt. Net.
Maar wie viert er nu? Want ja, hij leeft – maar waarom was hij überhaupt een doelwit? Dit is geen muziek meer. Dit is oorlog. Een rapcarrière die begint met dromen, en eindigt met kogelwerend vest of een route die niemand mag weten.
We kijken ernaar alsof het een videoclip is. “Geweldig die flow”, “Wat een moed”, terwijl de man thuis zit met trillende handen. Want zo gaat het: eerst de roem, dan de haat, dan de angst. En wij? Wij kijken. Wij delen. Wij maken hem groter – tot hij te groot is om nog veilig te zijn.
Hoe lang blijft dit gaan? Totdat een keer “ontsnapt” verandert in “niet overleefd”?
Ik zeg niet dat we moeten stoppen met luisteren. Maar wel dat we moeten stoppen met glorifiëren wat kapotmaakt. Want muziek mag gevaarlijk zijn. De makers niet.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘