Even denk ik: wauw, 5.600 gesprekken opgenomen? Dat is geen moeder, dat is een archiefmedewerker. Alsof ze elk gesprekje bijhoudt alsof het een podcast is. “Vandaag: ruzie over de vaat. Aflevering 3.142.” En nu dreigt ze ermee naar buiten te treden, alsof het een Netflix-doku wordt: *The Hazes: Familie in Puin*.
Maar serieus, wie neemt er nou 5.600 gesprekken op? Heb je daar dan een extra harde schijf voor gekocht? Of zit het allemaal op een ouderwetse cassettebandje? Stel je voor: een kast vol bandjes, elk met een etiketje: “André jr. over papa”, “André jr. over geld”, “André jr. over mijn kookkunst (deel 7)”.
En dan zegt ze: “Wat voor een moeder doet dit nou?!” Nou, blijkbaar jij. Want jij bent de enige die de knop indrukte. Niet de buurvrouw, niet de postbode. Jij.
Ik snap de pijn wel. Familie is ingewikkeld. Maar het idee dat je zoon opeens op straat ligt met jouw opnames, alsof het een mixtape is van een jarennegentig-rapper… dat voelt alsof je de vuilniszak op de stoep zet en hoopt dat iemand hem leest.
En André jr. zit er middenin. Zoon, zanger, soapacteur. Hij had rust kunnen hebben. Maar nee, nu moet hij reageren op zijn moeder die dreigt met een audiocatalogus van vijf jaar ruzie.
Ik vraag me af: wie luistert dat allemaal? Is er een fanclub die dit wil? “Geef ons de tapes!” Nee toch. Dit is geen realityshow. Dit is een familie die verdrietig is. En dan begin je te denken: misschien is het niet om de waarheid, maar om de pijn.
Maar goed, als je 5.600 gesprekken hebt opgenomen… dan is de echte vraag: waarom stoppen bij dreigen? Zet ‘m op Spotify.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘