Gisteren weer zo’n moment. Je zit met je avondhapje voor de buis, denk: ‘Nou, laat me dan eens zien wat de wereld te bieden heeft.’ En dan krijg je Renze Klamer op de rode loper. Niet met een koning. Niet met een staatsgreep. Nee, met een stukje over downplayen.
Alsof je om 20.30 uur denkt: o ja, natuurlijk, daar wachtte ik op. Iemand die zegt dat iemand anders iets aan het downplayen is. En dan ook nog eens: ‘Dat is heel slim.’ Alsof we in een managementcursus zitten en niet bij een musical.
Maar goed, het is juli. De tuin is droog, de kinderen zijn bij oma, en in de media is het: wie het laatst grijnst, wint. Dus Renze staat daar, met zijn jasje, zijn glimlach, en zijn analyse van iemand die juist níet aan het opscheppen is. En RTL denkt: ja, dit is het moment. Dit opent de avond.
Ik zeg niet dat Renze niks te melden heeft. Maar als je als landelijke zender kiest voor ‘downplayen is slim’ als openingszin, dan weet je dat de oogst dun is. Dan is het alsof je in de supermarkt komt en de aanbieding is: ‘Vandaag: lucht in een zak.’
En toch. Hij doet het wel. Met overtuiging. Alsof hij net de sleutel tot het universum heeft gevonden. Niet: ‘Kijk wie er is!’ of ‘Wat draagt ze!’ Nee: ‘Hij downplayt. En dat is slim.’ Alsof hij een psycholoog is die net Einstein heeft doorgrond.
Ik snap het wel, hoor. Soms moet je ook gewoon praten. Zelfs als er niks gebeurt. Maar dan moet je het wel luchtig houden. Niet alsof je een staatsrede afwerkt.
Maar goed, misschien is downplayen inderdaad de nieuwe hype. Misschien is iedereen stiekem aan het downplayen. Zelfs ik. Want ik zeg nu ook niet: ‘Dit nieuws is niets waard.’ Nee, ik zeg: ‘Het is juli. We overleven het wel.’
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘