Gisterenochtend. Ik zit met mijn muesli. De kinderen schreeuwen, de vaat staat nog in de gootsteen, en dan: ‘Code rood!’ roept een stem vanaf de tv. Ik schrik. Denk ik: is er een brand? Een inbraak? Nee. Het is RTL Boulevard. En de brand is Renze Klamer.
Ja, die gast met de glimlach en de goede bedoelingen. Die sinds een paar maanden elke week een talkshow presenteert. En die nu blijkbaar zó slechte kijkcijfers heeft dat zijn eigen zender er een openingstitel van maakt. ‘Code rood’. Alsof het een ramp is. Alsof we evacueren.
Maar wacht. Het is geen ramp. Het is tv. En tv is nu eenmaal soms saai. Of te lang. Of gewoon… niet jouw ding. Maar dat ze het in hun eigen nieuwsprogramma als ‘code rood’ verkondigen? Dat is als je buurman jouw afvalzakken op straat zet met een bordje ‘LET OP: ROMMEL’. Iets van binnen: ‘Hé, dit is mijn rommel. Dat mag stiekem.’
Renze doet het niet slecht. Hij praat netjes, hij lacht op tijd, hij heeft geen vreemde tic. Maar kijkcijfers? Nee, die zijn blijkbaar ‘tegenval’. En dat is blijkbaar zo erg dat je het moet uitschreeuwen op tv. Terwijl de rest van Nederland gewoon wil weten of Gers met zijn dochter is gaan shoppen of niet.
Ik snap de druk. Kijkcijfers zijn geld. Geen kijkers? Geen reclame. Geen reclame? Geen salaris. Maar moet je dan je eigen gast zo voor schut zetten? Op een ochtend waarop niemand iets heeft gedaan? Waarop de zon opkomt, de koffie werkt, en dan: ‘Renze, jij faalt’?
Misschien is het tijd om minder te meten. Minder te schreeuwen. En gewoon een beetje te doen. Zonder alarmpjes. Zonder rode codes. Gewoon: een gesprek. Een lach. Een kop koffie. Zonder drama.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘