Er zat een keer een man op de bank bij mij thuis die zei: ‘Met een beetje geluk kijk je straks naar mij.’ Dat was Renze. En ik dacht: als het over geluk moet gaan, dan zit het al mis. Want in de media is geluk geen plan B, het is een noodkreet.
Gisteren zakte zijn show onder de 300.000 kijkers. Dat is in mediataal ongeveer hetzelfde als een vuurwerk dat sputtert en dan gewoon natte sneeuw wordt. Geen knal, geen licht, alleen een beetje schaamte in de lucht.
Bij RTL 4 zit men nu waarschijnlijk met een vergadermap die steeds dikker wordt. Niet van ideeën, maar van zorgen. Want hoe lang kun je nog doen alsof een show ‘aan het groeien is’ als de cijfers juist krimpen? Dan is het geen groei, dan is het denial met een glimlach.
Ik hoorde iemand zeggen: ‘Misschien is het gewoon niet zijn tijd.’ Maar Renze is geen vine kledingstuk, hoor. Hij is een gast met een microfoon en een bank. En die bank is nu leeg. Of nou ja, niet helemaal leeg. Er zit wel iemand op, maar niemand kijkt mee.
De media zijn geen liefdadigheidsinstelling. Geen ‘probeer maar gewoon jezelf te zijn’-club. Nee, het is meer: ‘Probeer maar gewoon iemand te zijn die mensen willen zien.’ En op dit moment kijkt Nederland liever naar de afstandsbediening dan naar wat er na de afstandsbediening komt.
Ik zeg niet dat Renze moet stoppen. Maar misschien moet hij even stoppen met denken dat het goed komt vanzelf. Want het komt niet goed vanzelf. Net zomin als een theezakje zichzelf uit het kopje haalt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘