Weer eens een talkshow die zakt als een soufflé in een regenstorm. Renze Klamer zit op RTL 4, praat in een lege kamer met een glimlach alsof er publiek is, en hoopt dat iemand thuis ooit op de afstandsbediening drukt. Maar de cijfers? Laag. Zo laag dat je er een tunnel onder kunt graven.
Renze zegt op de radio: “Eva Jinek scoort ook lager.” Alsof dat helpt. Alsof twee lage cijfers samen een hoog cijfer maken. Alsof je bij de bakker zegt: “Ja, mijn brood is droog, maar die van de buurman is ook droog, dus we zijn quitte.” Het is geen wedstrijd wie het hardst kan zinken. Het is tv. En tv moet kijken.
Ik snap het wel. Je wilt niet alleen staan in je mislukking. Dan voel je je alsof je de enige bent die struikelt op een droge tegel. Dus zegt Renze: “Kijk, Eva ook!” Alsof we op school zijn en iedereen mag meedelen in de schaamte. Maar Eva Jinek is niet het excuus voor jouw avond, Renze. Ze is gewoon iemand met een andere tijdsblok, een andere sfeer, een andere kijkersgroep. En ja, ook zij ziet cijfers dalen. Maar dat betekent niet dat jullie samen een clubje kunnen maken met een vlag en een motto.
De mediawereld is nu eenmaal geen veilige bubbel. Het is een afgrond met een paar schijnwerpers. En als je daar in staat, moet je iets hebben. Een stem. Een idee. Een vlam. Niet alleen een stoel en een microfoon. Want anders zit je daar als een man die praat tegen een muur. En de muur zegt niks terug. Behalve: “Zak maar weg.”
RTL 4 hoopt op een comeback. Maar soms is een comeback gewoon een herhaling van iets wat al niet werkte. En dan moet je stoppen. Niet wachten tot de cijfers zo laag zijn dat ze onder nul vallen. Dan is het geen comeback meer. Dan is het een wake.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘