Je zou denken: stopt een cabaretier, dan stopt-ie. Maar bij Youp van ’t Hek is het meer weglopen. Weglopen van het podium, ja. Maar niet van de schijnwerpers. Gisteren zat-ie weer, gewoon, in het publiek bij Eva Jinek. Alsof hij een oude slippers aan heeft en per ongeluk bij de verkeerde deur naar binnen is geschuifeld.
72 jaar, en nog altijd scherp. Niet op het podium, maar in de zaal. Met die blik van: ik kijk wel even mee. Alsof hij denkt: als ik hier zit, mis ik het ook niet. Dan mis je de spotlights écht, zou je hem horen zeggen. Maar hij zei het niet hardop. Hij glimlachte alleen. En knikte. Alsof hij een oude leraar is die toevallig in de les van zijn voormalige leerling is beland.
Ik snap het wel. Je kunt niet zomaar stoppen met lachen maken. Dan blijf je toch kijken hoe anderen het doen. Net als bij de kapper: je stopt met je haar laten knippen, maar je blijft wel even binnenruiken.
Eva Jinek, ondertussen, praat alsof ze nooit anders heeft gedaan. Alsof talkshows groeien op bomen. En Youp zit daar, in het publiek, met zijn handen op zijn knieën. Geen applaus, geen spotlights, geen script. Alleen een man die nog steeds luistert.
Misschien is dat het mooiste: dat je stopt, maar niet wegkijkt. Dat je de deur dichtdoet, maar het raam op een kier laat.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
