Hoe vaak heb je dat al niet gezien? Iemand met een bekende achternaam, een vage relatie met een grote naam, en plots zit-ie achter de microfoon alsof-ie er altijd al thuishoorde. Alsof de media een clubje zijn waar je in mag, als je de juiste vader hebt. Splinter Chabot, zoon van Bart, nu dus presentator bij de Canal Parade. En opeens roept Bart Ettekoven: “Gooi hem eruit!” Alsof we weer op school zitten en de juf roept: “Wie is er niet gekozen?”
Maar wacht. Moet je nou eerst bewijzen dat je kan presenteren? Of is het genoeg dat je vader ooit een boek schreef dat iemand las? Ik zeg niet dat Splinter niks kan. Maar waarom is hij er? Omdat hij leuk is? Omdat hij een naam heeft die klinkt als een muziekstijl uit de jaren tachtig? Of gewoon: omdat iemand ergens een deurtje opendeed?
De Canal Parade is geen klein feestje in de achtertuin. Dat is een grote boot vol camera’s, publiek, verwachtingen. En dan hoor je mensen roepen: “Weg met hem!” Alsof het een middeleeuws schouwspel is. Maar het is geen drama, hoor. Het is gewoon tv. En tv is soms saai. Soms leuk. En soms is het gewoon: wie kent wie?
Ik vind het niet zozeer om het werk van Splinter. Het gaat om het gevoel. Alsof je op een feestje bent, en iemand zegt: “Mijn neefje komt ook, hij is nieuw!” En dan staat er een jongen met een microfoon die alles weet, maar niks gezegd heeft wat je onthoudt. Is dat zijn schuld? Of is dat de regie?
Wat zegt het over ons als we denken: als je niet meteen briljant bent, moet je weg? Moet iedereen meteen perfect zijn? Of mogen we ook eens iemand een kans geven? Zelfs al heet-ie Splinter. En zelfs al klinkt dat alsof hij uit een pornofilm komt.
Maar ja. Als het om tv gaat, willen we geen kans. We willen directe balie. We willen: of je bent goed, of je bent weg. En Bart Ettekoven roept het hardop. Alsof hij de stem van het volk is. Maar misschien is hij gewoon iemand die graag roept.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘