Oei, zeg. Dat was mijn eerste reactie toen ik Wilfred Genee hoorde praten over Sophie Hilbrand. Niet vanwege de rimpels, hoor. Maar vanwege de toon. Alsof hij per ongeluk in een spiegel keek en dacht: daar moet ik iets aan doen. Maar nee, hij had het over háár. Sophie. Die altijd zo relaxed overkomt. Alsof make-up iets is wat je op een biologische appel doet. En dan zegt Wilfred: oei, die is wel erg gerimpeld. Alsof het een fout is. Alsof je na een bepaalde leeftijd verplicht bent om je gezicht glad te strijken als een theedoek.
Ik snap het wel, hoor. Je ziet veel gezichten op tv die strak staan. Alsof ze net uit een vacuümzak komen. Maar moet je dan ook zo oordelen over iemand die gewoon haar gezicht laat zijn? Sophie doet het toch prima zonder? Ze kijkt, ze lacht, ze zegt wat. En ja, ze heeft rimpels. Net als ik. Net als mijn moeder. En net als Wilfred zelf, trouwens. Alleen die van hem zitten meer in zijn mening dan in zijn voorhoofd.
Hij vindt het ‘ingewikkeld’ voor vrouwen in de showbizz. Alsof je moet kiezen tussen authentiek zijn of werk blijven krijgen. Maar waarom mogen mannen dan gewoon ouder worden zonder dat iemand ‘oei’ zegt? Waarom is het voor hen nooit ‘ingewikkeld’? Wilfred mag toch ook gerust wat ouder worden? Of moet hij nu ook naar de arts omdat ik dat zeg?
Het punt is: we kijken te veel. En we oordelen te snel. Alsof een vrouw pas serieus genomen wordt als haar gezicht nul komma nul rimpels telt. Maar Sophie? Zij kijkt terug. Zonder botox, zonder drama. En daarom juist heel sterk. Zij is de vrouw die zegt: ik ben er, ik ben oud, ik ben moe, en toch aan het werk. En dat is pas kracht.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
