Eerst dacht ik: mooi weer voor een feestje. Een gala, blauwe loper, jurken, camera’s. Alsof iedereen opeens weer serieus is over televisie. Maar toen ik las wie er wél en vooral wie er níét kwam, schoot ik bijna mijn thee uit.
Want waar zijn de grote namen? Waar is die ene die altijd wint maar nooit komt? En die ander, die je altijd ziet op zondagavond, waar is zij? Op het Gouden Televizier-Ring Gala heerst blijkbaar de stilte van de afwezigen. Alsof iedereen is vergeten dat het vandaag is. Of alsof ze het wél wisten, en expres niet kwamen.
Ik snap het wel, hoor. Je staat daar, glimlachend op een rode loper – sorry, blauwe – terwijl je denkt: ‘Waarom ben ik hier?’ Je wint een ring, mooi, leuk, maar je weet dat morgen niemand het nog weet. Geen social media storm, geen trending topics. Alleen een foto in de krant en een vage herinnering aan een hapje en een drankje.
En dan degenen die wél komen. Gefeliciteerd, hoor, echt. Maar als de enige bekende naam op de loper iemand is die twee jaar geleden in een quiz was, dan weet je dat het gala misschien iets minder ‘groot’ is dan vroeger.
Vroeger? Toen was dit dé avond. Dan zat je als kind voor de buis, met een bord friet, en dacht: ‘Wauw, daar loopt X!’ Nu denk je: ‘Kennen we die nog?’ Het is alsof het media-rijk een beetje vergeten is hoe het moet: stralen zonder social media, bestaan zonder TikTok.
Misschien is het geen probleem van het gala. Misschien is het een spiegel. De grote sterren komen niet meer, omdat het feestje niet meer over hen gaat. Of misschien omdat ze weten: als niemand kijkt, straal je ook niet.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘