Een finale die al een jaar in de doofpot zit. Alsof je een verjaardagstaart bewaart tot volgend jaar. “Gefeliciteerd oma, hier is je taart, houdt-ie nog wel?” Opa en oma zijn in de tussentijd al gecremeerd. En de kijker zit thuis met een tijdgevoel alsof de afstandsbediening defect is.
The Voice Kids begint pas op 13 november, terwijl de kinderen hun droom al in november vorig jaar leefden. Een jaar wachten op een antwoord op “heb ik het gehaald?” Dat is geen talentenjacht, dat is een tijdcapsule. Je zou denken: spannend! Maar spanning is als je niet weet wie er wint. Niet als je weet dat de winnaar al lang weer naar school is.
Quinty en Jamai zitten achter de panelen, maar of ze nog warm zijn van de opnames? Geen idee. Misschien hebben ze in de tussentijd al een eigen kind bij The Voice Kids ingeschreven. Of zijn ze op vakantie geweest naar de plek waar dromen worden opgeslagen. Omdat RTL blijkbaar denkt: “Laat de emotie maar rijpen, als een stuk kaas.”
Maar stel je voor: je kind zingt voor miljoenen, wint misschien zelfs, en dan moet je een jaar wachten voordat oma het op tv ziet. Dan is oma al weg. Dan is de koek op. Dan is de vreugde afgekoeld. En jij zit met een medaille en een oud filmpje op je telefoon.
Waarom nu pas? Geen idee. Misschien was de editie te vol met andere programma’s. Misschien moesten ze eerst nog een realitysoap over katten afmaken. Of misschien denkt RTL dat kinderen geen tijdgevoel hebben. Alsof een kind van tien niet merkt dat er een jaar overheen is terwijl zij alweer in groep 7 zit.
Maar goed, op 13 november dan. Dan wordt eindelijk onthuld wie er toen won. Alsof je een kerstcadeau in juli opent. “Kijk, een knuffelbeer! Van vorig jaar!” En iedereen lacht, maar eigenlijk is het gewoon triest.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘