Er is een man die we kennen van de buis. Hij heet Martien Meiland. Je kent hem misschien van vroeger, van SBS. Maar nu is hij bij RTL. En toch: niks te zien. Geen show. Geen serie. Geen gekke filmpjes met de kinderen. Niks.
Hij tekende een contract. Zijn gezin ook. Dus er móét iets komen. Maar wat? Tv-criticus Victor Vlam denkt dat hij het weet. “Dít tv-format is geschikt,” zegt hij. En dan? Niks meer. Geen uitleg. Gewoon: “Dít.” Alsof we in de klas zitten en de leraar zegt: “Je weet wel.” Nee hoor, ik weet niet wel.
We kennen Martien van de reality. Eerst met z’n gezin. Dan alleen. Dan weer met z’n gezin. Dan zonder. Dan met een hond. Dan met een tuin. Dan met een barbecue. Je snapt het. Gewoon: leven, maar dan in beeld. En dat werkt. Want mensen kijken. Ook al is het niks bijzonders. Iemand die koffie zet, maar dan met een glimlach.
Maar nu dus RTL. En niks. Alsof je een kaartje koopt voor een concert, en dan staat er “nog te bepalen” op de achterkant. Spannend? Ja. Irritant? Ook.
Misschien wordt het een quiz. Of een tuinprogramma. Of een show waarin Martien mensen helpt met hun barbecue. Of gewoon: een man die kijkt naar andere families en zegt: “Ja, dat ken ik.”
Maar Victor Vlam zegt: “Dít.” En wij moeten raden. Alsof het een raadsel is. “Wat is het? Het is groen, het groeit, en Martien heeft er een paar van.” Tuin? Kinderen? Ha! Beide!
Maar serieus: waar wachten we op? De tijd vliegt. De afstandsbediening werkt. En wij willen kijken. Niet naar een contract. Niet naar een naam op een lijst. Maar naar een échte show.
Dus Martien: kom maar op. Zet de barbecue aan. Doe de deur open. Laat zien waarom je bij RTL bent. En Victor: zeg eens wat “dít” is. Want wij zijn klaar voor thee én tv.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘