Weer eens een zondagavond met de kinderen. Of nou ja, met de kinderen van anderen. Want bij mij thuis is het rustig. Te rustig. De afstandsbediening ligt op schoot, de thee is koud, en op tv: The Voice Kids. Terug van weggeweest. Na jaren stilte, schandalen, en een stilzwijgen dat langer duurde dan de puberteit van een tiener.
Maar waarom voelt dit zo stoffig? Alsof je oma’s kast opendoet en oude kleren aantrekt voor een feest. De ziel eruit, de glans eruit, de spanning? Verdwenen. RTL 4 dacht: “Laten we efficiënt zijn,” en nam meerdere seizoenen in één keer op. Alsof je een maaltijdbox maakt voor zes weken. Mooi, zuinig, maar: wie wil nou koud eten?
De kinderen zingen nog steeds hartverscheurend. De coaches doen alsof ze emotioneel zijn (maar dat doen ze altijd). Alleen… het voelt niet meer als live. Het voelt opgenomen. Oud. Alsof je een verjaardag viert met een taart van vorig jaar. “Maar het is toch leuk voor de kinderen?” hoor ik je zeggen. Ja. Maar ik kijk niet voor de kinderen. Ik kijk voor de chaos. Voor de onverwachte momenten. Voor de tranen die echt zijn. En die zijn er nu niet.
RTL denkt te besparen op kosten, maar snijdt zichzelf in de vingers. Want kijkcijfers? Zeggen weinig. Maar het gevoel? Dat zegt alles. En dat gevoel is: “Was dit nu echt?” Alsof je een nieuw seizoen van je favoriete serie start en halverwege denkt: “Wacht, dit is al eens geweest.”
Misschien is het tijd om niet meer op te nemen voor jaren, maar juist live te gaan. Minder efficiënt, meer écht. Want mediawereld: zuinigheid mag, maar niet op kosten van de ziel.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
