Ik zat gisteren te lunchen met mijn afstandsbediening. Die vraagt nooit om een vip-lounge, een speciaal geparkeerde auto of een roze theepot. En toch krijg ik altijd wat ik wil: stilte, of juist gekkenhuis.
Terwijl ik met mijn vork in de lucht hing, floepte er een item voorbij over Sylvie Meis. Volgens Thomas van Groningen zou ze een wensenlijst hebben die langer is dan de handleiding van mijn magnetron. Negenduizend punten, of zoiets. Denk: aparte ingang, geen vragen over privéleven, en een kamer met licht dat flatteert. Alsof ze een schilderij is van Rembrandt dat bang is voor zonlicht.
Thomas, die zelf ook weleens in beeld is geweest, vond het allemaal wat veel. “Is zij nog een ster dan?” vroeg hij. Alsof hij de meter opende: hoeveel beroemdheid mag je nog vragen als je al jaren niet meer in Nederland woont?
Maar weet je wat grappig is? We lachen om de lijstjes, maar wij doen het zelf ook. Ik weiger bijvoorbeeld interviews zonder koffie. En geen ramen die open kunnen. Dan denk ik: wat als iemand binnenkomt met een hond? Of, nog erger, met een mening?
Sylvie Meis leeft in Duitsland, doet daar haar ding, en komt af en toe langs. Dan wil ze het op haar manier. Is dat zo gek? Ik wil ook geen vragen over mijn ex als ik gewoon kom praten over een nieuwe serie op Videoland. Dan zeg ik: “Nee, ik heb geen relatie met de hoofdpersoon. Nee, ik heb hem niet ontmoet. En ja, ik heb wel eens een traantje gelaten.”
Maar Thomas heeft ook weer een punt. Waarom zo veel regels? Is het om jezelf te beschermen? Of om het beeld te bewaren? Want als je een keer ‘de koningin van het scherm’ bent geweest, is het lastig om gewoon ‘mevrouw Meis’ te zijn bij de supermarkt.
Toch. Laat haar. Als ze een roze theepot wil, geef haar een roze theepot. Misschien is het gewoon een grap. Of een test. Of gewoon: een vrouw die weet wat ze wil. En dat is ook een soort sterrenlicht.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘