Eerste scène. Een man in een zwart T-shirt. Hij kijkt in de camera. Zegt: “Dit is mijn leven.” Ik knipper. Pak mijn thee. Denk: o ja? En waar is de rest dan?
Ik heb de eerste aflevering van die nieuwe serie van André Hazes jr. gezien. Op Videoland. Om 21.17 uur. Met een droge koek erbij. En ik zeg het meteen: het voelt alsof je wordt uitgenodigd voor een feestje, maar als je aankomt is er alleen een stoel en een half glas water.
Tina Nijkamp zag het ook. Zij zei: “Leeg.” En ja, ik snap het. Niet dat het slecht is. Het is gewoon… niks. Alsof iemand een dagboek openklapt en zegt: “Kijk, ik voel dingen.” Maar wat voel je dan? En waarom zouden wij dat willen weten?
André doet het weer. Hij gooit alles open. Zijn relatie, zijn gevoelens, zijn vader, zijn naam, zijn haar. Maar open is niet hetzelfde als interessant. Soms is open gewoon een deur die wél dicht had gemogen.
Ik snap de truc wel. Eerst de muziek, dan de pijn, dan de camera. Altijd de camera. Alsof als je het maar vaak genoeg laat zien, het ooit écht wordt. Maar ik zit daar met mijn afstandsbediening en denk: waar is de knop “toch maar geen zin in”?
De mensen denken: als het over privé gaat, moet het wel waar zijn. Maar waarheid is geen garantie voor spanning. Soms is het gewoon een kamer met een man in een zwart T-shirt.
En Tina? Die zegt het fijn hardop. “Het gaat nergens over.” Geen boosheid. Geen haat. Gewoon: niks. En dat is soms het ergste wat je kunt zeggen.
Want als er niks is, is er ook niks om over te praten. Behalve dan dat er niks is. En daar kunnen we dus wel over praten. Ironisch genoeg.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘