Nou, daar zit je dan. Met je kop thee, afstandsbediening in de hand, en de zoveelste mediastorm over een ex-relatie. Alsof je niet genoeg hebt aan je eigen rommelige keuken. Maar nee, hoor. We moeten weer meeleven met een vrouw die zegt: “Nóóit meer!” Alsof ze een mantra opdreunt voor de spiegel.
Monique Westenberg. Ja, die ken je. Zij die even dacht: “Misschien is een Hazes wel stabiel genoeg.” En dan niet zomaar een Hazes. Nee, nee. Eentje met een verleden als een soapserie die niemand meer kijkt.
Ze heeft het gehad. De liefde, de ruzie, de klik, het geklik, de klikweer. En nu? Nu zit ze erover te praten alsof ze een lesje heeft geleerd. Alsof ze net thuiskomt van een cursus “Mannen die drama ademen: herken ze op tijd.”
Maar wees eerlijk. Wie had dit niet zien aankomen? Een man die opgroeit in het schijnsel van een vader die nooit echt wegging, behalve dan in het echt? Die jongen heeft geen jeugd gehad, hij had een mythe. En Monique zegt nu: “Ik wil nooit meer iemand met een heel vertiefde jeugd.”
Leuk. Maar wat betekent dat nou? Dat hij als kind te veel aandacht kreeg? Of te weinig? Of gewoon de verkeerde soort?
Het is allemaal zo bekend. Sterren die zoeken naar liefde in andere sterren, alsof ze denken: “Bij ons is het anders.” Maar het is nooit anders. Het is gewoon harder. Meer camera’s. Meer schreeuwen. Meer “ik dacht dat het goed zou gaan”.
En dan, op een dag, de onthulling: “Nóóit meer!” Alsof het een grote ontdekking is. Alsof ze net heeft uitgevonden dat vuur heet is.
Maar wees blij voor haar. Ze heeft haar lesje geleerd. Misschien. Of misschien is ze gewoon nog boos. Of verdrietig. Of gewoon op tv geweest en moest er wat gezegd worden.
Want dat is het ook, hè. Dit is geen persoonlijk verhaal. Dit is een mediaverhaal. Met een titel die klinkt als een oude soap. En wij kijken weer mee. Omdat het makkelijk is. Omdat het klinkt als waarheid. Maar het is gewoon weer: iemand die denkt dat ze alles beter weet, terwijl ze gewoon weer in de war is.
En wij? Wij zetten de tv uit. Drinken onze thee. En denken: “Gelukkig, bij mij thuis is het rustig.” Tot morgen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘