Soms zit ik hier, thee op tafel, afstandsbediening binnen handbereik, en denk: waarom is Victor Vlam nou niet meer bij Vandaag Inside? Johan Derksen roept het uit, ik hoor het ook op de achtergrond van mijn eigen hoofd. Maar Wilfred Genee zegt niks. Tot nu.
Hij zegt het eindelijk: ‘Nep’. Niet boos, niet dramatisch. Gewoon: nep. Alsof hij een cracker inspecteert die duidelijk uit de supermarkt komt, terwijl iemand beweert dat-ie zelfgebakken is. Zo voelt het blijkbaar voor hem. En ik snap het. Soms hoor je iets, zie je een glimlach, en denk je: die zit niet lekker in zijn vel. En Wilfred, die zit wél. In zijn vel, in zijn overhemd, in zijn oordeel.
Victor Vlam wil terug. Johan vindt het prima. Maar Wilfred niet. En dat is zijn recht. Niet iedereen hoeft samen in één studio te zitten, alsof het een gezellige kerstborrel is. Soms is het gewoon: ik werk met wie ik vertrouw. En wie ik niet nep vind.
Ik snap de kijkers die denken: kom op, het is toch tv? Maar nee. Het is meer. Het is geloofwaardigheid. Als jij als kijker elke dag dezelfde mensen ziet, wil je weten: zijn ze echt? Of doen ze alsof, met een glimlach die tot aan hun oren reikt, maar niet verder komt dan hun make-up?
Wilfred zegt het zonder schreeuwen. Zonder vingers te wijzen. Gewoon: ik vind het nep. En dat is genoeg. In een wereld vol gekunstelde reacties, is dat juist een opluchting. Iemand die zegt: dit voelt niet goed. En dan stopt.
Geen drama. Geen tranen. Geen ‘ik onthul het allemaal in mijn nieuwe boek’. Gewoon: nee, dank je.
En weet je wat? Dat respecteer ik. Meer dan een lange uitleg. Eén woord. ‘Nep’. Zegt meer dan een uur studio-geklets.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘