Ik zat gisteren thee te drinken, terwijl de afstandsbediening weer eens onder de kruimels zat. Gewoon, zo’n moment. En toen dacht ik: hoe zou jij afscheid nemen? Niet via WhatsApp, hoor. Maar écht. Zoals Ron Brandsteder.
Die belde André van Duin nog op een ochtend. Niet om te klagen, niet om te huilen. Nee, gewoon: “Waar zit je?” Alsof hij even wilde checken of de deur nog openstond. Alsof hij wilde zeggen: ik ben er nog, voordat ik er niet meer ben.
André vertelt het rustig, zonder opsmuk. Geen tranen op het podium, geen dramatische muziek. Gewoon twee mannen die jarenlang samen lachten op tv, en nu één van hen stilletjes verdwijnt.
Ik vind dat mooi. Niet die grote speech, niet die laatste zin met tromgeroffel. Maar gewoon: waar zit je?
Want dat is het toch? Afscheid nemen is geen show. Het is geen prime-time special met kaarsjes en harpjes. Het is een telefoontje. Een vraag. Een stem die nog even klinkt, terwijl je weet dat de volgende keer de voicemail aangaat.
En André? Die zat thuis. Met zijn thee. Net als ik. En hij wist het al. Dat dit het laatste gesprek was. Toch lachte hij. Want wat moet je anders?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘