Er hing zo’n dikke stilte in de zaal, je kon een speld horen vallen. Maar niet omdat iedereen adem inhield van ontzag. Nee, omdat Annet Malherbe weer eens iets wilde zeggen, maar de draad kwijt was. En wij keken allemaal maar mee. Ze had net de Televizier-Ring Acteur gewonnen, voor *Rust en Vreugd*. Terecht, want wie doet onrust en verdriet nou zo mooi alsof het gewoon een zondagmiddag is? Maar … [Read more...] about Annet Malherbe stil op Televizier
muziek
Frans Duijts tegen Rachel Hazes
Rachel Hazes valt om. Of nou ja, valt niet echt, maar stopt met iets. Wat precies? Geen idee. Maar Frans Duijts zegt er wel wat van. En niet zo zuinig. Hij zegt zelfs dat het hem niets zou doen als ze morgen omvalt. Prima, zegt hij. Alsof je zegt: “Als de afstandsbediening kapotgaat, vind ik het ook prima.” Maar dan over een mens. Waar het om gaat? Muziek. Nalatenschap. De naam Hazes. En wie daar … [Read more...] about Frans Duijts tegen Rachel Hazes
André van Duin ontsluiert afscheidswoorden Ron Brandsteder
Ik zat gisteren thee te drinken, terwijl de afstandsbediening weer eens onder de kruimels zat. Gewoon, zo’n moment. En toen dacht ik: hoe zou jij afscheid nemen? Niet via WhatsApp, hoor. Maar écht. Zoals Ron Brandsteder. Die belde André van Duin nog op een ochtend. Niet om te klagen, niet om te huilen. Nee, gewoon: “Waar zit je?” Alsof hij even wilde checken of de deur nog openstond. Alsof hij … [Read more...] about André van Duin ontsluiert afscheidswoorden Ron Brandsteder
Allianz Direct is een andere naam
De verzekeringstak van Allianz, ooit verhuld in het suède van Duitse betrouwbaarheid, trekt nu een streetwear-jack aan en roept: ‘Hey, jonge gast, wij zijn ook relaxed!’ Alsof een Porsche plots een skateboard onder de arm neemt. De campagne is kleurrijk, de toon is los, de muziek is uptempo – en toch blijft het gevoel hangen dat we hier te maken hebben met een overtuigingscampagne die haar eigen … [Read more...] about Allianz Direct is een andere naam
Caro Emerald vraag over vermogen bij Telegraaf
Een reporter van De Telegraaf vraagt iets wat ik thuis aan de keukentafel ook zou durven vragen, maar dan pas na de tweede glas wijn. “Kan jij je dit nou echt veroorloven?” zegt hij, terwijl hij naar haar nieuwe muziekknipoogt. Alsof Caro Emerald een student is die met een creditcard van papa een skivakantie boekt. Maar nee. Ze heet tegenwoordig gewoon Caro. Alsof ze in een midlifecrisis een punt … [Read more...] about Caro Emerald vraag over vermogen bij Telegraaf
Davina Michelle naar Songfestival volgens Jan Slagter
Ik zat gisteren te kijken naar een reclame voor wasmiddel. Eén van die dingen waarin alles zo wit is dat je denkt: wie leeft hier nou? En dan denk ik: wacht, is dit Nederland of een droom van iemand met een goedverkopende vlekkenverwijderaar? Precies zo voelde het ook toen ik las dat Jan Slagter denkt dat Davina Michelle naar het Songfestival moet. Alsof iemand zegt: ‘Laat nou eens zien dat het … [Read more...] about Davina Michelle naar Songfestival volgens Jan Slagter
Tooske Ragas waarschuwt voor pesten
Weet je wat ik vandaag weer hoorde? Iemand zei: “Als Jandino het mag zeggen, waarom ik dan niet?” En dan niet schattig, nee. Dan serieus. Alsof televisie een soort vergunning is. Alsof als het maar luid genoeg wordt geroepen in een programma met gekke muziek, het opeens oké is. Tooske Ragas denkt van niet. En ik hoor haar graag aan. Niet omdat ze vroeger zelf op tv stond met een glimlach en een … [Read more...] about Tooske Ragas waarschuwt voor pesten
Mart Hoogkamer wacht op uitnodiging
Vier jaar. Vier jaar wacht Mart Hoogkamer op een berichtje. “Hé Mart, kom je weer langs?” Niks. Stilte. Alsof hij een keer te laat was voor de koffietafel en nooit meer welkom is. En waarom? Omdat hij vroeg: “Sorry, ik kan niet. Mijn hoofd zegt stop.” Burn-out. Geen griepje. Geen vergeten afspraak. Maar een echte knal in je hoofd. En terecht. Toen hij zei: “Ik moet stoppen”, deed hij het … [Read more...] about Mart Hoogkamer wacht op uitnodiging
Audio niet als art, maar als asset
Muziek, awards en een top-dj die de nacht doorjammert — alsof we weer in 2007 zitten en iemand denkt dat ‘live’ nog iets betekent buiten het algoritme. Adformatie organiseert op 1 oktober 2026 de Dag van de Audio, met een line-up vol namen die misschien iets zeggen tegen mensen die nog steeds een autoradio gebruiken. Maar wie denkt hier eigenlijk wat mee te nemen, behalve een beetje nostalgie en … [Read more...] about Audio niet als art, maar als asset
Dean Saunders kritiek van Luuk Ikink
Je weet dat het serieus is als Luuk Ikink iets zegt. Die man zegt nooit iets. Die zit daar, met zijn kalme stem, alsof hij een boek voorleest aan een slapend kind. En dan ineens: “Had even gewacht!” Alsof hij een theelepel suiker in zijn thee laat vallen, maar dan wel met oordeel. Dean Saunders heeft een liedje gemaakt voor zijn overleden broer Ben. Een cover van *How Am I Supposed to Live … [Read more...] about Dean Saunders kritiek van Luuk Ikink
Ben Saunders ode op tik
Er was een tijd dat je na een overlijden eerst een paar maanden zwijgzaam was. Rust bewaarde. Foto’s van de dode bleven binnen. Nu duikt een broer de studio in, maakt een lied, en een ander roept vanachter de bank: ‘Mijn god, jongens, wacht even!’ Dean Saunders, zanger van het moment, vond het blijkbaar het moment om zijn verdriet in een nummer te stoppen. Samen met Frank van Etten – want één is … [Read more...] about Ben Saunders ode op tik
Olcay Gulsen buigt naar Lil Kleine
Ach, Olcay. Eerst die gigantische bruiloft, alsof het om een koninklijke investituur ging, en nu dit: de buiging. Niet met een kruisje op de grond, nee, met een statement. ‘Mijn excuses.’ Alsof ze de boodschap komt brengen van een vergeten pakketje bij PostNL. Maar goed, we begrijpen het wel. De mensen waren kwaad. Niet omdat Lil Kleine niet mag zingen – die man kan best wat – maar omdat het … [Read more...] about Olcay Gulsen buigt naar Lil Kleine
Olcay Gulsen boekt Lil Kleine
Nou heb ik niks tegen een sprookjeshuwelijk. Witte jurk, kasteel, champagnefiche – prima. Maar als je het over vrouwengeweld hebt terwijl op jouw feest iemand staat te rappen die ooit ‘ik pak je bij je haren’ zong, dan kijk ik toch een beetje raar op. Olcay Gulsen, bekend van haar strijd tegen geweld tegen vrouwen, trouwt met Eelko van Kooten. Mooi hoor, rijk én romantisch. Maar dan boek je als … [Read more...] about Olcay Gulsen boekt Lil Kleine