Nog geen maand geleden zat ik te kijken naar een talkshow waarin twee vrouwen heel beleefd over tv praatten. Netjes, bijna té net. Alsof ze elkaar vanaf de middelbare school kennen. Maar blijkbaar: dat doen ze niet. Of toch wel, maar nu willen ze elkaar vermoorden.
Angela de Jong en Tina Nijkamp, de twee grote dames van de Nederlandse tv-recensie, zouden samenwerken. Maar volgens de roddelbladen kraken de stoelen als ze in dezelfde ruimte komen. “Ze beginnen elkaar te irriteren!” schrijft VI. Alsof het een thriller is. Maar dan zonder pistool. Alleen met penningen en columnregels.
Ik snap het wel. Als je elke week moet zeggen wat je vindt van een nieuwe serie of een oude presentator, dan word je snel jaloers op iemand die ook altijd mag schrijven. En dan nog wel over dezelfde dingen. Wie heeft er nu de scherpste zin? De meeste lezers? De leukste koppen?
Maar ‘catfight’? Serieus? Zo noem je dat nog? Alsof het 2005 is en we naar een realityprogramma kijken. Alsof het om nagels gaat, of make-up. Terwijl het gewoon twee vrouwen zijn die hun werk doen. En blijkbaar niet meer naast elkaar kunnen bestaan.
Ik zeg niet dat er geen spanning is. Maar noem het dan gewoon ruzie. Of concurrentie. Of gewoon: mensen die het niet met elkaar kunnen vinden. Maar ‘catfight’? Alsof ze in een kattenbak vechten. Nee hoor. Ze zitten gewoon achter een bureau. Met een kop thee. En een laptop.
Misschien is het juist goed dat er spanning is. Dan schrijven ze scherpere stukken. Of ze stoppen met doen alsof alles leuk is. Want laten we eerlijk zijn: als je elke week moet zeggen wat je denkt van een nieuwe quiz op tv, dan word je vroeg of laat een beetje moe. En pissig.
Maar moet je daarvoor dan meteen ruzie krijgen? Of is het gewoon werk?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘