Eerst dacht ik: daar gaan we weer. Gordon zit vast in een nieuwe moddergooier, en Tina Nijkamp staat er middenin. Maar nee. Dit keer is VI opgestaan. Niet voor Gordon, niet voor de ruzie, maar voor Tina. En dan zeg ik: eindelijk eens iemand die kiest voor rust.
Want Gordon? Die is net weer ‘herrezen’. Alsof hij uit een soort mediagraf klom, fris en vrolijk, met een nieuwe glimlach en een oud ego. En wat doet hij? Hij raakt meteen weer in de clinch. Over een anekdote. Een oude. Verteld op tv. Alsof het om staatsgeheimen gaat.
Maar VI zegt: nee. Tina mag dat zeggen. Ze is geen bediende. Ze is tv-critica. En critici mogen dingen zeggen. Zelfs als het over jouw oude kapsel of je slechte humeur gaat. Dan moet je niet gaan janken alsof je in een soap staat.
Ik snap het wel, hoor. Gordon wil graag de held zijn. De veranderde man. De vrolijke vogel. Maar als iemand een anekdote vertelt over hoe jij vroeger tegen crewleden schreeuwde, dan moet je niet gaan roepen: “Dat is leugen!” Alsof je in een rechtszaak staat. Dan moet je gewoon zeggen: ja, ik was een beetje een mier. En nu ben ik een mens.
Maar nee. Ruzie. Weer. Alsof we daar op wachtten. Alsof de Nederlandse avondrust niet al genoeg heeft van deze showbizzcircus.
En dan doet VI iets moois. Ze zeggen: wij staan achter Tina. Niet omdat ze Gordon willen kwetsen, maar omdat ze vinden dat mensen hun mening mogen geven. Zonder dat er direct een mediastorm ontstaat. Alsof we weer normaal mogen zijn. Alsof een anekdote gewoon een anekdote is.
En ik denk: wat fijn. Eindelijk iemand die niet meegaat in de gekte. Eindelijk iemand die zegt: rust. Gewoon rust. Drink een kop thee. Kijk een serie. En laat Gordon maar even zingen in zijn eentje.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
