Eén keer. Dat is alles wat ik heb gezien. Eén clipje van Tina Nijkamp achter een microfoon, zingend alsof ze een kikker in haar keel heeft. En toch: de hele mediawereld houdt zich ermee bezig. Alsof we geen klimaatcrisis hebben. Alsof niemand meer weet wat nieuws is.
Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: moet dit nu écht op tv? Een vrouw die vals zingt? Nou, en? Mijn buurman jankt elke zaterdagavond ‘Bohemian Rhapsody’ uit zijn balkon, ook niet mooi, maar we zeggen niks. Geen verbod. Geen juridische dreigmails.
Maar Tina, blijkbaar wel. Ze heeft VI al een maand verboden om die beelden te laten zien. “Heel gênant”, zegt ze. Ja, liefje, dat is het ook. Maar weet je wat nog gênanter is? Een heel team dat achter je aan holt met een camera, en jij denkt: ik ga Michael Jackson doen? Op Curaçao? Met een glaasje te veel?
Ik snap de schaamte. Maar verbieden? Nee hoor. Laat het zien. Laat ons lachen. Laat ons zien dat ook media-ijzers weleens een slok te veel nemen. Dan voelen wij gewone mensen ons niet meer zo schuldig als we ‘Wannabe’ van de Spice Girls zingen in de keuken.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘