Er is iemand gestopt met schrijven over tv, en niemand heeft het doorgepakt. Alsof je een kopje thee zet en dan vergeet dat het water al kookt. Angela de Jong, jarenlang de stem van de zondagochtend, stopt. Gewoon weg. En niemand bij AD zegt: ‘Wacht, wie doet dit nu?’ Tina Nijkamp zit duidelijk met haar vinger op de zender. Zij ziet het ook. ‘Waar is de nieuwe Angela?’ vraagt ze. En terecht.
Ik snap het wel, hoor. Recenseren is zwaar. Elke week weer. Serie na serie. Talkshow na talkshow. Uiteindelijk word je moe van het commentaar. Dan zeg je: genoeg. Ik ga naar buiten. Of naar de keuken. Of gewoon naar stilte. Maar dat betekent nog niet dat er niemand anders kan beginnen.
AD had iemand kunnen klaarstomen. Iemand met een scherp oog en een droge pen. Iemand die zegt: ‘Dit is onzin’ of ‘Dit raakt me’. Maar nee. Ze laten het veld leeg. Alsof tv niet meer telt. Alsof niemand nog kijkt. Terwijl iedereen kijkt. Alleen durft niemand het hardop te zeggen.
Misschien denken ze dat het niet meer nodig is. Nu iedereen op social media zit, met een mening over alles. Maar een echte columnist? Die ziet meer. Die legt verbanden. Die zegt waarom iets raakt. Of juist niet. Angela had dat. Tina ook. Maar waar is de volgende?
Je hoeft niet hetzelfde te zijn. Je moet gewoon durven beginnen. Zonder angst voor de kijkcijfers. Zonder zorgen over de reacties. Gewoon: dit vond ik goed. Of slecht. Of gewoon saai. Maar zeg het. Hardop. In een krant. Op papier. Of op scherm. Maar zeg het.
AD, je hebt een plek vrij. Vult u die dan ook?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘