Marco Borsato komt terug. Zachtjes. Met een biertje. Een zucht. Een traan. En een interview bij zijn oude maatje Sergio Herman, alsof het een biecht is en niet een comeback.
Maar dan is er Angela de Jong.
Terwijl de rest van de media hem voorzichtig terugklopt, roept zij gewoon: “Afzichtelijke man!”
En weet je wat? Ze heeft gelijk.
Want terwijl anderen met een traantje in het oog praten over ‘menselijke fouten’ en ‘herstel’, ziet zij het als wat het is: een ritueel van vergeving zonder verantwoording. Alsof verdriet en tranen in een goed verlichte woonkamer genoeg zijn om jaren van machtsmisbruik te wissen.
Maar waarom nu? Waarom hier? En waarom via Sergio Herman, zijn vriend, zijn bondgenoot, iemand die net zo goed een priester had kunnen zijn tijdens deze biecht?
De Jong ziet het als een zorgwekkende gewoonte: de Nederlandse media die hun helden oprapen zodra ze een beetje spijt tonen. Maar vergeving is geen show. Het is geen item in een comebacktraject.
Borsato mag terugkomen. Misschien verdient hij dat zelfs. Maar niet ongestraft. Niet onbesproken. En zeker niet zonder iemand die hardop zegt wat anderen denken: dit voelt niet goed.
En dan ben je blij dat er nog iemand is die durft te zeggen: “Afzichtelijke man.” Niet uit haat. Uit nuchterheid.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘