Er staat een kopje thee op tafel. En een Gouden Televizier-Ring. Maar niet de echte. Die is gewonnen door De Bondgenoten. En dat zit bij sommigen niet lekker. Zeker niet bij Gordon. Die wil dat Angela de Jong sorry zegt. Alsof het een schoolplein is. “Zeg sorry, anders mag je niet meer met de poppen spelen.”
Maar Angela zegt: nee. Geen sorry. En ik snap haar wel. Sorry zeggen omdat je een tv-programma saai vond? Alsof je sorry moet zeggen omdat je geen patat met mayo lust. “Het was gewoon geen leuke tv”, zegt ze. Niet gemeen. Niet vals. Gewoon: ik vond het niks.
Gordon vindt dat ze zich moet verontschuldigen bij Jan Versteegh. Alsof Jan gekwetst is. Alsof hij thuis zit met een gebroken hart en een pak tissues. Maar Jan is een volwassen man. Hij wint een prijs, of niet. Hij hoeft niet beschermd te worden alsof hij een bloem is in de regen.
Het wordt allemaal zo serieus. Alsof het om oorlog of vrede gaat. Terwijl het om een tv-award gaat. En om een column. En om een mening. En die mag. Zelfs als die niet in de smaak valt. Zeker dan.
Ik zit hier met mijn thee. En ik denk: waarom is iedereen zo boos? Omdat iemand iets niet leuk vond? Moet je nu ook nog applaudisseren als je het saai vindt? Moet je doen alsof? Nee hoor. Laat Angela haar zeggen. Laat Gordon zijn zeggen. En laat Jan zijn ring houden. Maar niet met dreigementen.
Want het gaat niet om de ring. Het gaat om de toon. En die is steeds scherper. Alsof een mening een aanval is. Alsof kritiek een schop is. Maar het is gewoon televisie. Geen heiligdom. Geen religie. Gewoon een programma dat op vrijdagavond komt.
En als je het saai vindt? Dan zeg je dat. Zonder sorry.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘