Weet je wat? Ik zat gisteren te kijken naar een vogel. Die zat op een tak, heen en weer te schuiven. En ik dacht: precies zo voel ik me soms bij het nieuws. Iedereen schreeuwt, iedereen beweegt, maar niks verandert echt.
Zo ook Gordon. Man van de positiviteit, zegt-ie zelf. Lekker bezig met nieuwe hoofdstukken, nieuwe vibes, nieuwe kapsels. Maar dan komt Angela de Jong ter sprake, en opeens is het alsof iemand per ongeluk de oude afstandsbediening heeft opgepakt. Knop naar beneden. Volume omhoog. “Beneden peil.”
Alsof je zegt: ik ben nu veganist, maar als er een frikandel schiet je toch nog even de deur uit.
Ik snap het wel. Soms is het makkelijker om boos te blijven dan om te vergeven. Vooral als je dat al jaren doet. Dan zit het in je spieren. Dan zeg je “Angela de Jong” en schiet je automatisch uit de hoek.
Maar moet dat nou? Moet je elk gesprek vijf minuten terug in de tijd slepen? Moet je iedere opinie van een collega meteen een veeg uit de pan geven? Alsof het 2003 is en we allemaal nog naar hetzelfde praatprogramma kijken?
Ik zeg niet dat Angela de Jong altijd zachtjes doet. Nee hoor. Maar Gordon, schat, als jij nu zo graag positief bent, waarom hang je dan zo vast aan een verhaal uit de tijd dat we nog geen streaming kenden?
Misschien is het tijd om die oude afstandsbediening eens in de la te leggen. En gewoon een kop thee te drinken. Zonder commentaar. Zonder venijn. Zonder “beneden peil”.
Want weet je wat echt beneden peil is? Dat je op je leeftijd nog steeds ruzie maakt over iets wat in 2012 al afgesloten had kunnen zijn.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘