Weer zo’n avond waarop iemand wint en de rest begint te krabben. Jan Versteegh en De Bondgenoten pakten het Gouden Televizier, en opeens is de hel los in de media. Alsof iedereen was vergeten dat Jan best vaak in beeld is, ook al denk je soms: wacht, is hij nog steeds actief?
Maar nee, Gordon zegt van niet. Niet dat Jan nog actief is, maar dat hij vergeten is. Gordon vindt het namelijk ‘gemeen’ dat Angela de Jong en Tina Nijkamp jarenlang kritiek hebben gegeven op Jan. En nu moet er dus excuses komen. Alsof we een grote familie zijn waarin tante Angela eindelijk moet zeggen: “Sorry hoor, ik vond je programma toch echt een beetje slap.”
Ik zeg niet dat kritiek altijd terecht is. Maar moet je echt sorry zeggen omdat je iemand jarenlang niet goed vond? Moet mijn buurman ook sorry zeggen omdat hij mijn tuin toch echt een puinhoop vindt? En moet ik dan ook excuses maken omdat ik zijn gazon toch echt té groen vind?
Angela en Tina schrijven, praten, oordelen. Dat is hun werk. Gordon roept ‘gemeen’. Alsof we in een kleuterschool zitten waar iedereen een zoen moet geven als er gejankd is. Jan wint een prijs, Gordon roept rechtvaardigheid, en ik denk: laat iedereen toch gewoon doen.
Want stel, Jan was niet in de prijzen gevallen. Dan had niemand het over zijn gevoelens. Dan was het gewoon: ‘Ach, ouwe Jan, leuk dat-ie meedoet.’ Maar nu wint hij, en opeens is het een drama van respect en erkenning. Alsof we allemaal moeten huilen bij de aftiteling van een soap.
Ik hou van een goede reactie. Van een stevige mening. Maar niet van dit soort sentiment dat opduikt zodra iemand een beeldje krijgt. Dan is het meteen: ‘We hebben hem jaren verkeerd begrepen!’ Nee hoor. Je vond hem gewoon niet goed. Zeg het gewoon.
En Gordon? Fijn dat je het opneemt voor Jan. Maar misschien is het tijd om te accepteren: niet iedereen hoeft gekozen te worden voor de beste presentator. Net zoals niet iedereen een Gouden Televizier krijgt. En zeker niet iedereen krijgt excuses.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘