Je weet dat het serieus is als Youp van ’t Hek iemand ‘aanstellerig’ noemt. Die man is opgevoed met een vel papier op zijn hoofd. Rustig. Beheerst. Geen drammer. Dus als hij in een talkshow zit en met een strak gezicht zegt: “Aanstellerig gedrag!”, dan knalt er een stilte door de kamer die je met een schaar kunt knippen.
Gisteren zat hij tegenover Gordon. Niet in een kleedkamer, niet op een feestje, maar live op tv. Bij Renze. En Gordon, die net 35 kilo is afgevallen en trots staat op de cover van Men’s Health alsof hij de nieuwe messias van de gezonde levensstijl is, kreeg het voor zijn kiezen.
Youp, met zijn vaste blik en een stem die klinkt alsof hij een boek voorleest aan een slapend kind, vond het allemaal wat veel. De manier waarop Gordon over zijn gewichtsverlies praat, de trainingen, de transformatie, het verhaal over de ‘nieuwe ik’ – het was hem te veel van het goede. “Aanstellerig”, zei hij. En niet zacht.
Gordon, die zich juist weer tegen kritiek wil opstellen, slikte. Je zag het aan zijn ogen. Die kleine beweging in zijn kaak. Alsof hij dacht: *Wacht, ik ben hier om gekoesterd te worden, niet om uitgescholden te worden.* Maar Youp is geen man van complimenten. Hij is een man van de waarheid. Of in elk geval: zijn waarheid.
Wat menigeen ziet als inspiratie, ziet Youp als vertoning. En dat is precies waarom het zo interessant was. Want wie heeft gelijk? De man die zweet om af te vallen en het durft te tonen? Of de man die zegt: “Waarom zo’n show ervan maken?”
In de media is alles een show. Gordon weet dat. Youp weet dat. En wij weten het ook. Maar soms is het fijn als iemand, met een strakke stem en een kalme blik, zegt: “Niet zo nodig, hoor.”
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘