Renze Klamer zit thuis met een glas champagne. Niet omdat hij iets te vieren heeft, maar omdat hij vindt dat hij dat nu mag. Tina Nijkamp, die weet waar de vork echt terechtkomt in de media, zegt dat Renze blij is. Niet om iets moois. Nee. Hij is blij dat de quiz van Anniko van Santen niet aanslaat. Geen kijkcijfers. Geen rumoer. Gewoon stilte. En voor Renze? Dat is muziek.
Want stel je voor: je hebt eindelijk een plek op tv, dagelijks, en dan flopt het. Anniko dacht: dit is het, ik ben terug. Naast Opsporing Verzocht, waar ze al jaren iedereen herinnert aan vermiste mensen, wilde ze ook eens lachen. Een quiz. Licht. Vrolijk. Maar het publiek zei: nee bedankt.
En dan heb je Renze. Die zit op NPO 1 met zijn programma’s. En als er niks van Anniko aanslaat, dan is de weg vrij. Geen concurrentie. Geen stress. Gewoon rust op de late middag. Voor hem is dat feestvreugde. Champagne in een plastic bekertje, want hij is niet gek. Maar wel blij.
Ik snap het wel, hoor. Tv is oorlog. Wie het langst overeind blijft, wint. Maar moet je nou juichen omdat iemand anders struikelt? Anniko probeerde iets nieuws. Dat is al moedig. En dan floppen? Dat voelt als een klap in je gezicht. Maar het hoort erbij. Zo gaat dat in de media: je staat bovenaan, of je staat helemaal niet.
Toch blijft het gek. Wij kijken thuis, met een kop thee, en denken: waar gaat dit over? Over een quiz? Over kijkcijfers? Of over trots? Misschien is het gewoon over tijd. Tijd om te zien wat werkt, en wat niet. En wie er nog welkom is op het scherm.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘