Weet je wat ik altijd zeg? Als een man twee keer hetzelfde verhaal vertelt, is het óf liefde, óf ergernis. Renze Klamer heeft nu twee lange interviews gegeven, dus ik denk: hij wil duidelijk iets kwijt. En dat iets is: ik had terug kunnen keren naar de NPO. Alsof hij een oude jas in de kast vindt die nog past, maar niemand meer draagt.
Hij zegt het met een blik alsof hij een geheim onthult dat iedereen al wist. Terwijl hij op de rode lopen stond, met glimmende schoenen en een glimlach die net iets te scherp was, dacht ik: hier loopt een man die zichzelf serieus neemt. En dat is niet verkeerd, hoor. Maar moet je nou echt twee keer zeggen dat je terug kon naar de publieke omroep? Alsof het een trofee is die in je achterzak zit.
En dan Beau en Humberto. Die vindt-ie flauw. Niet saai, niet irritant, niet onhandig – nee, flauw. Alsof ze een luchtballon zijn die lek is. Maar hou nou op, Renze. Beau en Humberto doen hun ding. Ze maken geen filosofie, ze maken tv. Soms te veel, soms te weinig, maar altijd met volume. En jij stond erbij als een man die de regie wil, maar niet meer de afstandsbediening heeft.
Ik zeg niet dat het allemaal gekunsteld is. Maar die rode loper, die interviews, dat verhaal over de NPO – het voelt alsof iemand zijn comeback wil, maar vergeten is dat het publiek al is doorgesurft. We kijken niet meer naar één gezicht op één avond. We kijken naar stukjes, naar memes, naar wat iemand zegt in een hoekje van een talkshow. En Renze? Die praat nog alsof de kijkers in de luisterzaal zitten met een theelepel in de hand.
Misschien is het wel fijn dat hij terug kon naar de NPO. Maar ik vraag me af: wie kijkt er nog? En wie vindt het nog spannend?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘