Renze Klamer zit in de penarie. Niet omdat hij iets verkeerd deed, nee, juist omdat hij niks deed. Geen klap uitgedeeld, geen vraag gesteld, geen oog opgetrokken. Gewoon laten lopen. En dat in een tijd waarin iedereen iets moet zeggen, vooral als het misgaat.
Arjen Lubach zat tegenover hem, klaagde over cijfers, over analyses, over wie wat wanneer meet. En Renze? Renze knikte. Soms glimlachte hij, alsof hij thuis was bij de buurman die klaagt over de tuinhekjes. Maar een echte vraag? Nee. Geen kritiek. Geen tegenwicht. Niks.
Tina Nijkamp, zijn baas, vond het genoeg. Ze gaf hem een tik. Geen harde, maar wel duidelijk: ‘Je bent geen wandelende microfoon, hoor.’ En terecht. Want zo’n interview is geen gesprek over het weer. Dan moet je wat doen. Vragen stellen. Doorvragen. Iets.
Maar misschien is dat het probleem. We denken dat een interview praten is. Terwijl het luisteren is. Echt luisteren. En dan zeggen: ‘Wacht, daar moet je nog eens over nadenken.’ In plaats van: ‘Leuk, Arjen, fijn dat je er was.’ Alsof je op een borrel staat.
Renze is geen slechte gastheer. Integendeel. Hij is vriendelijk, rustig, zorgt dat het loopt. Maar soms is vriendelijk niet genoeg. Soms moet je storen. Omdat het publiek dat verwacht. Niet van een ruzie, nee, maar van een gesprek dat ergens over gaat. Niet om het cijfer, maar om wat erachter zit.
En dan denk je: is dit nu het probleem van de media? Te veel hoffelijkheid, te weinig haak? Misschien. Maar misschien is het ook gewoon vermoeidheid. Iedereen kent elkaar, iedereen werkt samen, iedereen wil geen ruzie. Dus wordt het: ‘Leuk, Arjen, fijn dat je er was.’
Maar Tina weet beter. En gelukkig. Want anders denkt iedereen dat kritiek niet meer kan. En dat is pas echt gevaarlijk.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
