Luie reet. Dat woord gebruik je niet zomaar, hè. Zeker niet als je het over Anouk hebt. Maar Jan Uriot doet het wél. En dan niet zachtjes. Nee, hij roept het bijna van de daken: “Die vrouw wil alleen op d’r luie reet zitten!”
Nou. Even diep ademhalen. Want stel je voor: jij bent Anouk. Je zingt al jaren als een engel die last heeft van een verkoudheid. Je hebt prijzen gewonnen, Goudene Kalfjes, het hele gedoe. En nu? Nu zegt-ie: “Als jullie willen dat ik weer een plaat maak, geef me dan geld.”
En dan komt Jan Uriot. Journalist van het oude stempel. Snuffelneus. Denkt dat hij alles mag zeggen. En hij zegt: luie reet. Alsof Anouk de hele dag op de bank ligt, met een goudkleurige telefoon in haar hand, en zegt: “Breng me wijn, en een beetje inspiratie, liefje.”
Maar wacht even. Is het nou zo gek? Iedereen doet crowdfunding tegenwoordig. De bakker om de hoek wil geld voor een nieuwe oven. De jongen uit mijn dorp wil een documentaire over eenden. En Anouk? Die wil een album. Geen tractor, geen eendenfilm. Muziek.
Toch zit er iets in wat Jan Uriot zegt. Niet de luie reet, nee. Maar het gevoel: waarom zou ik betalen voor iemand die al rijk is? Daar gaat het om. Het is niet fair, denken mensen. Zij heeft het geld, wij hebben de zorgen.
Maar stel: als jij muziek maakt, en niemand luistert meer, dan stop je toch? Of vraag je hulp? Anouk vraagt hulp. Is dat lui? Of is dat moed?
Ik weet het niet. Maar ik weet wel dat Jan Uriot beter op z’n eigen luie reet kan blijven zitten. Dan hoef je er tenminste niet over te schreeuwen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘