Harry Mens en Catherine Keyl zitten weer eens in de penarie. Of nou ja, de penarie – meer zo’n beetje op de bank met een kop thee. Catherine roept: “Wat een onzin!” alsof ze een kind betrapt op snoepen. Maar ja, wie roept er nou “bizar interview” en verwacht dan geen media-aandacht? Alsof je “gewoon een vriendinnetje” zegt en dan schrikt van de roddelbladen.
Rob Goossens, altijd de nuchtere toeschouwer, zet haar terecht op haar plek met: “Jij begon erover!” En hij heeft een punt. Als je in het openbaar zegt dat iets het “meest bizarre interview ever” is, dan mag je niet schrikken als anderen dat oppakken. Het is net zoiets als zeggen “ik heb niks te verbergen” en dan boos worden als iemand kijkt.
De media deden hun werk. Punt. Catherine wilde aandacht, kreeg die, en nu vindt ze het lawaai te hard. Alsof je een fluitketel aanzet en dan schrikt van het geluid.
Het is allemaal zo typisch mediawereld: roep om de schijnwerpers, maar knipper niet als ze aangaan.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘