Je zit thuis, koffie in de hand, zappend tussen de zenders. Dan ineens: een vrouw van 89 roept “Als je zó begint, dan ga ik slaan hoor!” in een talkshow. Geen actieflim, geen thriller. Nee, dit is Nederland, bij Hélène Hendriks. En Catherine Keyl, de vrouw die ooit de mode in Nederland op haar duimpje kende, is duidelijk: grappen over leeftijd? Niet grappig.
Ik snap het. Je bent gast in een programma. Je bent uitgenodigd om te praten. En dan begint het: “Och, mevrouw Keyl, bent u niet moe na al die jaren?” Of: “Hebt u nog genoeg batterij in uw hoorapparaat?” Nee hoor, ik verzink het niet. En Catherine ook niet. Ze zegt het hardop. Eindelijk. Iemand die roept: “Hou op met die ouderdomsgrappen, ik ben hier om te denken, niet om te vergaan.”
Maar dan: Vandaag Inside wil haar niet. Waarom? Omdat ze te direct is? Te eerlijk? Of gewoon omdat ze ouder is dan de gemiddelde kijkdichter? Ik weet het niet. Maar ik weet wel dit: als je een vrouw van bijna 90 uitnodigt, en dan schrikt van haar stem, dan ben jij het probleem, niet zij.
We maken grapjes over ouder worden alsof het een ziekte is. Alsof je op een gegeven moment ophoudt met scherp zijn. Alsof je op je 80ste ineens geen mening meer mag hebben. Maar Catherine Keyl heeft nog steeds een mening. En die is luid. En terecht.
Ik zeg: laat de ouderdomsgrappen liggen. Ze zijn niet grappig. Ze zijn lui. En ze zijn vooral een excuus voor mensen die geen betere vragen kunnen bedenken. “Hoe oud bent u?” is geen gespreksstarter. Het is een vluchtweg.
Dus Hélène: fijn dat je Catherine uitnodigt. Maar pas op met de toon. En Vandaag Inside: schaam je. Een vrouw die al decennia meedenkt in de media, en jullie denken dat ze niet past? Misschien is het andersom.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘