Morgen word ik tachtig. En weet je wat ik kreeg van Hélène Hendriks? Niks. Geen kaartje, geen taart, niet eens een appje. Alleen stilte. Alsof ik een oude theepot ben die iemand in de kast heeft geschoven en vergeten is.
Ik zat vorig jaar nog lekker in De Oranjezomer. Dacht: hé, ik ben op dreef, ik zing, ik lach, ik doe mijn ding. En dan? Geen telefoontje meer. Geen ‘Catherine, kom terug!’ Nee, hoor. Radio-stilte. Alsof ik nooit bestond.
Maar goed, ik klaag niet. Ik heb een boek uit. Dat is ook iets. Geen podium, wel papier. Dan lees je me tenminste. Al denk ik: wie koopt er nou een boek van een vrouw die niemand meer belt?
Ik snap het trouwens niet. Ik ben toch niet opeens onaardig geworden? Of vergeten hoe je een microfoon vasthoudt? Nee, hoor. Ik zing nog steeds vals, maar met overtuiging. Net als vroeger. Misschien is dat het probleem. Te veel overtuiging? Te weinig zielig doen?
De tv-wereld is soms net de koffie bij de bakker. Je staat in de rij, je denkt: ik ben aan de beurt, en dan schuift iemand anders gewoon voor. Zonder sorry, zonder blikken of blozen. En jij blijft staan met je lege hand.
Maar weet je wat? Ik zit niet te wachten op medelijden. Ik wil gewoon weten: waarom niet? Was het de jurk? De toonhoogte? Of gewoon: te oud voor de smaak van nu?
Ik hoor niet bij de jonge honden. Dat weet ik. Maar ik hoor ook niet bij de oude slippers. Ik ben gewoon… ik. En dat was vroeger goed genoeg.
Dus Hélène, als je dit leest: bel me. Niet voor de show. Bel me voor een kop thee. Dan praten we over niks. Of over alles. Maar bel. Want stilte? Die klinkt hard.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘