Mijn buurvrouw kijkt elke dag naar Vandaag Inside. Niet uit passie, hoor, maar omdat haar man de afstandsbediening heeft. “Als hij er niet is, zet ik gewoon thee,” zegt ze. Gisteren was het anders. Gisteren was Hélène Hendriks in alle spotlights. Niet omdat ze een nieuwe jurk droeg of een man verliet, maar omdat ze een prijs kreeg. Een grote. De Mediapersoon van het Jaar. En dat terwijl de mannen van VI er niet eens bij waren.
Niet dat ik het hun kwalijk neem. Stel je voor: drie heren, allemaal met een mening, en dan moeten klappen voor iemand die jouw plek in de zon inneemt. Nee, dank je. Blijf je liever thuis met een biertje en een droge snack. Maar Hélène? Zij stond daar. Glunderend, maar niet te veel. Want dat hoort niet als je B1-Nederlands moet spreken en een column schrijft alsof je op de bank ligt.
Ik vroeg me trouwens af: waarom is het altijd zo’n drama als iemand wint? Alsof je niet gewoon blij mag zijn zonder dat een ander zich buitengesloten voelt. Alsof mediaprijzen een taart zijn, en er is maar één plak. Terwijl het leven toch juist over meer dan één plak gaat? Hélène mag haar plak. De jongens van VI mogen hun biertje. En mijn buurvrouw mag haar thee.
Maar goed, ik hoorde dat het trio de prijsuitreiking heeft geboycot. Niet uit boosheid, zeggen ze, maar uit “andere verplichtingen”. Ja, ja. Net als toen mijn moeder “andere verplichtingen” had op mijn verjaardag. Toch. Het is niet verkeerd om te winnen. En het is niet verkeerd om niet te komen opdagen. Maar het is wel menselijk. En dat is precies waarom we kijken. Niet voor de prijzen, maar voor de klos.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
