Eerst dacht ik: lekker, zon, strand, VI op Curaçao. Dan kun je toch gewoon genieten? Maar nee. Catherine Keyl zit duidelijk niet te wachten op deze afleveringen. En ik snap haar wel. Zij zit hier, ik zit hier, wij kijken allemaal mee, maar niemand weet waarom die jongens daar eigenlijk zitten. Geen idee. Geen verhaal. Geen doel. Alleen maar mannen in korte broeken die zeggen: ‘Wat een mooi uitzicht!’ Alsof wij dat niet weten.
Ik ben misschien ook te Nederlands voor dit soort dingen. Wij willen een reden. Een punt. Een kop en een romp. Maar nee. Gewoon: VI op Curaçao. Alsof je een kop koffie zet en dan alleen het schoteltje op tafel zet. Waar is de inhoud? Waar is de zin? Zit je daar voor de vijfde keer achter elkaar een biertje te drinken, terwijl wij hier met de afstandsbediening zitten te tikken?
Catherine snapt het niet. Ik snap het niet. En ik denk: de kijkers snappen het ook niet. We zijn niet dom. We willen geen zon op ons scherm, we willen een verhaal. Zelfs al is het maar over een verdwaald kipje. Maar niks. Niks van niks. Lekker puh, zegt Catherine. En ik zeg: precies.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘