Elke avond om negen uur: afstandsbediening in de hand, thee op tafel, Yves Berendse zit klaar voor VI. Hij vindt het leuk. Leuk presentator, leuk gezelschap, leuk geklets. Maar. Zodra zijn naam valt, is het klaar. Dan zegt hij: “Nee, hoor, niet weer.” En dan switcht hij. Netflix aan. VI uit.
Want weet je, als Johan Derksen begint over jouw haar, of over hoe je lacht, of over wat je draagt, dan denk je: wacht, ik ben toch geen circusact? Yves denkt dat blijkbaar ook. Hij zit niet te wachten op een besnorde man die hem elk etmaal afmaakt. Dus: weg. Netflix heeft betere series. En minder haat.
Het is eigenlijk best schattig. Iedereen denkt: Yves, beroemd, stoer, zanger, optredens. Maar nee, hij zit gewoon thuis, kijkt tv, en vlucht als het over hem gaat. Net als jij en ik. Alleen jij en ik switchen niet naar Netflix, jij en ik pakken de telefoon en appen: “Zag je dat? Ze hebben het weer over Yves.”
Maar Yves? Die kijkt mee. Tot het over hem gaat. Dan is het: nee, dank je. Ik heb mijn grenzen. En dat is juist zo menselijk. Niet iedereen hoeft alles te pikken. Zeker niet van een man die altijd kritisch kijkt alsof hij de media-paus is.
Dus: VI blijft praten. Yves blijft switchen. En Netflix blijft vol. Een simpel patroon. Geen drama. Geen woede. Gewoon: ik kijk mee, tot ik niet meer mee wil kijken.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘