‘Eens een trol, altijd een trol’, zegt Evert Santegoeds over Dotan. En ik zit hier met mijn thee te denken: weer zo’n media-herrie over iets wat misschien niet eens gebeurd is?
Rob Goossens zei het al. Nu Evert. Beiden: ‘Nee hoor, we geloven het niet.’ Terwijl Dotan weer beweert dat mensen bij zijn concert in Polen weg liepen toen hij over zijn homoseksualiteit sprak.
Maar wacht. Is het nou zo gek dat mensen weglopen? Of is het gek dat niemand hem gelooft? Ik bedoel, als je steeds zegt dat het publiek wegrent, maar er nooit bewijs is… dan word je op een gegeven moment gewoon niet meer serieus genomen.
Het is alsof je elke keer roept: ‘Er staat een olifant in mijn tuin!’ En dan komt er nooit een olifant. Op een dag kijkt niemand meer uit het raam.
Toch blijft het pijnlijk. Want het gaat niet om de olifant. Het gaat om het gevoel dat je niet gehoord wordt. Of juist wél gehoord wordt, maar niet geloofd.
Maar Evert heeft een punt. Als je te vaak de bel drukt, dan denkt de buurman dat je gewoon gek bent. Ook al staat er écht een keer een olifant achter de heg.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘