Je zou denken: twee vrouwen, een kasteel, een jurk van dertig meter lang en een gastenlijst vol titels en designerlabels. Maar nee, dit is geen sprookje. Dit is Nederland, waar zelfs prinsessen hun vriendinnen helpen met het schuiven van de stoel onder de billen – letterlijk en figuurlijk.
Olcay Gulsen trouwde in de zon, met champagne, rozen en een prinses die niet kwam bidden, maar kwam spreken. Prinses Laurentien, geen onbekende in de wereld van netwerken en nette zinnen, stond plots achter de microfoon. Niet als ceremoniemeesteres van het koninklijk huis, maar als vriendin. De vriendin. Zo een die je belt als je een jurk te strak is of een man te los.
Volgens Rob Goossens – en ja, die naam zeg ik altijd hardop, want het klinkt als een personage uit een Belgische misdaadserie – hebben Olcay en Laurentien ‘behoorlijk wat aan elkaar’. Dat zeggen ze zo niet in de koninklijke correspondentie, maar in de echte wereld betekent dat: ze lachen samen, ze klagen samen, ze sturen elkaar waarschijnlijk grappen via WhatsApp met die rare kerst-emoji’s die niemand snapt.
Het is gek genoeg niet gek. Olcay, met haar scherpe blik en haar nog scherpere hakken, en Laurentien, met haar kalmte en haar kroon van wijsheid (figuurlijk, gelukkig). Ze komen uit verschillende werelden, maar ontmoeten elkaar op het punt waar iedereen eindigt: op de bank, met een kop thee en de vraag: ‘Waarom doen mensen zo moeilijk?’
De bruiloft was duur, de jurk was lang, de gasten waren chic. Maar het mooiste detail? Dat een prinses niet kwam om te imponeren, maar om te steunen. Geen handschoentjes, geen plichtsvervulling – gewoon: ik sta achter je, zelfs als de microfoon kraakt.
En dat is het verschil tussen show en echt. Tussen vrienden met voordelen en vrienden met waarde. Deze twee lijken laatstgenoemde te zijn. Gelukkig voor Olcay. En voor ons, die het zien.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘