Wilfred Genee praat over liefde alsof hij de liefdesgoeroe is van de Nederlandse kust. Hij zit in een stoel, kijkt diep in de camera, en vertelt ons hoe een goed stel werkt. Mooi. Maar dan denk ik: wacht even. Waar is zijn eigen relatie? Die ziet niemand. Die hoor je niet. Die ruik je niet. Die proef je niet. Die voel je niet. Die bestaat niet op tv. Of wel?
Rob Goossens zegt er wat van. En terecht. Waarom praat je over andermans liefde als je zelf een boek sluit over het jouwe? Alsof je kookles geeft terwijl je zelf nooit de pan aanzet. “Curieus,” zegt Rob. En ik zeg: ja, hè? Alsof je zegt dat je weet hoe een fiets werkt, maar je fietst nooit. Of je fietst wel, maar dan zonder helm, zonder licht, en met één wiel.
Er is weer beeld van Wilfred. Iets met een hitsige scène. Weer. Altijd weer. Alsof hij denkt: als ik maar genoeg bewijs lever, vergeet men de rest. Maar wij vergeten niet. Wij kijken. Wij zien. Wij zitten op de bank met een kop thee en een afstandsbediening. En wij vragen: waar is de vrouw? Waar is het huwelijk? Waar is de belofte?
Maar Wilfred zwijgt. Alsof stilte een antwoord is. Alsof geen commentaar een uitspraak is. Alsof hij denkt: als ik niks zeg, is het niet waar. Maar wij weten beter. Stilte is ook een verhaal. En dat verhaal is: ik wil er niet over praten. En dat is prima. Maar maak dan geen programma over liefde. Want dan word je zelfs voor de mediawereld te gek.
Rob Goossens zegt het zacht. Maar het klinkt hard. Omdat het waar is. En waarheid is soms luid. Zeker als iedereen zachtjes doet.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘