Er zit een vrouw op de bank. Ze kijkt tv. Om 19.00 uur verschijnt Eva Jinek, lachend, charmant, met een blik alsof ze net iets heel slimms heeft bedacht. Dan, om 20.00 uur, komt het Achtuurjournaal. Serieuze muziek. Een nieuwslezer met een gezicht alsof hij net een begrafenis heeft verplaatst.
Volgens de NOS zit er een probleem in die overgang. Alsof je na een glas prosecco wordt geconfronteerd met een staatssecretaris die over inflatie praat.
Bronnen – altijd anoniem, alsof ze bang zijn dat hun abonnement op NPO Start wordt opgezegd – zeggen dat de kijkcijfers zakken. Niet dramatisch, maar genoeg om iemand achter een bureau te laten zeggen: “Misschien is Eva te vrolijk voor dit tijdstip?”
Alsof vrolijkheid een ziekte is. Alsof mensen denken: “Oh, daar is weer die vrouw die lacht. Wegwezen, ik wil ernst zien.”
Er wordt gepraat over verhuizing. Naar 18.30 uur. Alsof je een populaire leerling uit de klas haalt omdat de rest te weinig huiswerk maakt.
Maar wacht. Is het eigenlijk wel Eva? Of is het gewoon dat mensen niet meer om zevenen tv kijken? Dat ze eten, of werken, of scrollen? Dat ze denken: “Eva Jinek? Leuk, maar ik kijk straks wel een aflevering van iets op Videoland waarin iemand huilde terwijl hij een kip briet.”
Misschien is het geen kwestie van inhoud. Misschien is het gewoon het einde van een tijdperk. Het moment waarop de talkshow voor het journaal voelt als een ouderwetse trui: knus, maar niet meer helemaal van deze tijd.
En toch. Als Eva verdwijnt van 19.00 uur, dan is het niet omdat ze te licht is. Maar omdat licht zijn blijkbaar niet meer past in het zware pak van het achtuurjournaal.
Alsof ernst alleen bestaat als niemand lacht.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘