Toen ik hoorde dat NPO 1 Fidan Ekiz had gevraagd om Eva Jinek op te volgen, dacht ik: eindelijk, een vrouw die zegt wat ze denkt, zonder poespas. Maar nee hoor. Ze zei nee.
Niet omdat ze geen zin heeft in een grote stoel, maar omdat ze zich onzeker voelde. “Tekortgedaan”, zei ze. Alsof ze niet goed genoeg is. Alsof ze eerst nog even moet stofzuigen, koffie zetten en iemand anders moet zijn voordat ze mag gaan praten in een studio.
Eva Jinek vertrok in 2019. Weg bij publieke omroep, naar RTL. Grote schermen, meer geld, minder regels. En terecht. Want zij is iemand die niet wacht op toestemming. Fidan wel, blijkbaar. Of nou ja, niet helemaal. Ze kreeg de kans. En zei nee.
Ik snap het wel, hoor. Je denkt: wie ben ik om dat te doen? Maar soms moet je gewoon gaan zitten. Zelfs als je knieën trillen. Zelfs als je denkt: straks vallen ze op me aan. Straks is het te zwaar. Straks is het te veel.
Maar NPO 1 zit nu met lege handen. Geen Jinek meer. Geen Ekiz. En de kijkers? Die zitten thuis met hun afstandsbediening in de hand. “Wat is er nu weer?” denken ze. “Een nieuwe presentatrice? Of gewoon weer hetzelfde?”
Misschien is het juist goed dat Fidan nee zei. Dan zoeken ze iemand die het wél wil. Iemand die niet eerst twintig keer moet nadenken of ze wel goed genoeg is. Iemand die gewoon komt. Zit. En praat.
Want het gaat niet om perfectie. Het gaat om aanwezigheid. En om stem. Fidan heeft die stem. Maar blijkbaar nog niet de zetel.
Hopelijk volgende keer. Of iemand anders. Maar wel iemand die durft.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘