Nou zeg. Ik zat net thee te drinken, afstandsbediening in de hand, en dan lees ik dat Matthijs Albers het nieuwe kapsel van Eva van de Wijdeven ‘niet zo mooi’ vindt. Alsof wij daar op zitten te wachten. Alsof het erom draait hoe een vrouw eruitziet nadat ze zichzelf weer op de rit heeft gekregen.
Eva is afgekickt. Dat is het nieuws. Niet haar haar. Maar nee, de journalist ziet alleen een kapsel dat hem niet aanstaat. Alsof we in 1987 zitten en er één man mag zeggen wat ‘mooi’ is.
Stel je voor: je hebt jarenlang gevochten met jezelf, je komt eruit, je doet iets aan je uiterlijk – misschien om een nieuw begin te markeren, misschien gewoon omdat je zin had in iets anders – en dan wordt het eerste wat iemand zegt: ‘Niet mooi.’
Alsof het daar om gaat. Alsof haar haar de reden was dat ze zoveel moest doorstaan. Alsof we het nooit over haar kracht hebben mogen hebben, maar alleen over de lengte van haar lokken.
Ik snap het wel, hoor. We zijn gek op uiterlijk. Kapsels, kleren, lippenstift. Het is makkelijk. Het past in een quote. Maar soms is het gewoon niet het moment.
Eva heeft iets groots gedaan. Ze is er weer. Ze is hier. En of haar haar nu kort of lang is, of het nou in staat is een juryprijs te winnen of niet – dat is haar keus. En niet iets om door een man te laten beoordelen alsof het een proefwerkpunt is.
Dus Matthijs, fijn dat je meedeelt wat je ziet. Maar volgende keer: kijk wat dieper. Want het belangrijkste zit niet in de kapselrand.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘