Er was geen bloed, maar wel een wond. Evert Santegoeds en Jordi Versteegden zijn terug, alsof er niets is gebeurd. Alsof twee weken stilte in de mediawereld niet opvallen. Alsof een plotselinge verdwijning van Strikt Privé net zo normaal is als een lege koffiemok op maandagochtend.
Ze zeiden niks. Geen verklaring, geen sorry, geen ‘ja, we hadden ruzie, maar nu is het goed’. Nee. Gewoon: doorgaan alsof er een neus bloedde en ze die snel hebben dichtgedrukt met een zakdoekje. Maar iedereen ziet de vlekken.
Waarom verdwijnt een podcast zomaar? Niet een of twee dagen, nee, twee weken. Geen bericht, geen waarschuwing, geen ‘we zijn er even tussenuit’. Alsof de redactie gewoon doorgaat met koffiezetten en mails beantwoorden, terwijl de stemmen van de ochtend weg zijn. Alsof je buurman opeens twee weken niet aan de deur doet, maar je ziet wel licht branden.
Er wordt gefluisterd. Over spanningen. Over meningen die niet passen. Over wie wat wilde en wie wat kreeg. Maar niemand zegt het hardop. En zeker niet Evert en Jordi zelf. Ze lachen, praten over andere dingen, alsof ze samen een broodrooster hebben gedeeld en niet een mediapodium.
De luisteraar voelt het wel. Zoals je voelt dat er iets mis is als je partner zegt ‘het is niks’ terwijl de telefoon op stuiptrekken staat. Het is nooit niks. Zeker niet in de media. Dan is het juist alles.
Maar goed, ze zijn terug. De podcast draait weer. De muziek staat aan. De vrolijkheid is terug. Of gespeeld. Dat weet alleen de afstandsbediening.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘