Mijn buurman Jan belt me gisteren. ‘Carla,’ zegt hij, ‘ik heb een probleem. Mijn vrouw wil elke avond praten over haar gevoelens. Ik zeg niks. Gewoon zwijgen. Werkt als een tierelier.’
Ik lach. Maar dan denk ik: wacht. Is dat niet precies wat Yves Berendse doet? Zwijgen over zijn liefdesleven alsof het een staatsgeheim is. En dan denk je: fijn, rust. Maar bij SBS denken ze: hé, we zijn geen gratis pr-bureau hoor.
Ik snap het wel. Je bent 32, je breekt door, je verliest je vriendin, je vindt een nieuwe, of niet, of misschien wel, wie weet. Maar je zegt niks. Niks. Alsof je in een pornofilm zit waar alleen jij de soundtrack hoort.
Maar het SBS-team zit daar met hun microfoons en hun vragenlijstjes en denken: waarom zeg je niks? We zijn hier niet om jouw stilte mooi te maken. We zijn hier om nieuws te brengen. Niet om een zwijgende film te scoren.
Ik snap Yves wel. Zwijgen is veilig. Geen fouten. Geen verkeerde uitspraken. Geen ‘oeps, ik zei te veel’. Maar dan moet je ook niet door de buis komen alsof je een open boek bent. Want dan denken mensen: hé, waar is de bladzijde over de liefde dan?
En ja, het is zijn leven. Maar als je in de media zit, is het ook een beetje ons leven. Of op zijn minst: onze avond. Onze afstandsbediening. Onze thee. En dan wil je weten: is hij gelukkig? Is hij single? Of is hij gewoon aan het oefenen voor een nieuwe rol als monoloogspreekster in een eenpersoonsvoorstelling?
Maar goed. Misschien is het juist wel goed dat hij zwijgt. Dan denken we er tenminste over na. In plaats van dat we weer een standaardverhaal krijgen over ‘liefde in de stad’ of ‘hartzeer achter de schermen’.
Toch. Een klein woordje. Een knipoog. Een like op een foto. Moet toch kunnen? Of moet ik nu ook mijn buurman Jan gaan volgen op Insram om te zien of hij nog steeds zwijgt over zijn gevoelens?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘