Je ziet hem op de bank, Frans Bauer. Niet in een glimmend pak met gouden knopen, maar in een oude trui, thee in de hand. Hij kijkt naar zichzelf op tv. “Nou, daar zit ik dan weer,” denkt hij. “Altijd net als het begint te waaien.”
Want ja, de wind waait. René Froger heeft het zwaar, moet rusten, en opeens is iedereen op zoek naar wie dan nou de nieuwe Topper wordt. Tino Martin wordt genoemd, natuurlijk, maar nu ook Frans. Alsof je bij de slager zegt: “Geef me even een stukje vlees,” en ze vragen: “Wilt u kip of varken?” Alsof het zo simpel is.
Maar Frans? Frans is geen reserve. Frans is een fenomeen. Hij was er al toen de Toppers nog geen groep waren, maar gewoon drie mannen die zongen alsof hun leven ervan afhing. Nu zegt iemand: “Ook die naam gaat rond.” Alsof het een gerucht is. Alsof Frans Bauer pas net op het bord komt.
Maar wij weten beter. Frans is de man die blijft. Die blijft zingen, blijft lachen, blijft staan – ook als het stormt. En nu zeggen ze: misschien wordt hij de nieuwe Topper. Alsof hij dat niet al jaren is.
Het is grappig, hè, hoe de media altijd denken dat ze iemand moeten vinden. Alsof er een stoel vrij is, en wie het snelst zit, wint. Maar bij de Toppers gaat het niet om wie zit. Het gaat om wie blijft staan. En Frans staat al jaren.
Dus laat René rusten. Laat Tino zingen. En laat Frans gewoon Frans zijn. Want als de naam Frans Bauer valt, dan gaat hij rond – niet omdat hij opvolger is, maar omdat hij nooit weg is geweest.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘